Gone But Never Forgotten

Melanie Nijhof (18), Markelo (Tekst en foto’s van Myrthe Effing www.myrtheeffingphotography.com

,,Ik ben op mijn vijftiende gaan kickboksen. Ik heb een lang pestverleden, waardoor ik een ernstige vorm van faalangst heb ontwikkeld. Door alles wat ik vroeger heb meegemaakt, zit ik behoorlijk met mijzelf in de knoop.”
Therapie
,,Kickboksen draagt voor mij bij aan de vele therapieën die ik volg. Ik kan er helemaal in opgaan, waardoor ik na de training een voldaan gevoel heb. Het is echt een spel dat je met elkaar doet. Daar kun je heel veel uithalen.”
Zelfvertrouwen
,,Doordat ik me geen raad wist met mijzelf, ben ik een eetprobleem gaan ontwikkelen. En ben ik aan zelfbeschadiging gaan doen, mijn armen staat vol met krassen en littekens. Bij mij is PTSS vastgesteld, dus ik heb door alle traumatische gebeurtenissen weinig vertrouwen in mensen. Maar binnen deze kickboksgroep voel ik mij heel veilig en werk ik aan mijn zelfvertrouwen. Ik heb natuurlijk nog steeds mindere periodes, maar dan praat ik even met mijn trainer en gaat het beter. ‘Kop op en gaan!’, dat helpt echt!”
Trainster
,,Ik ben diverse keren opgenomen geweest, waardoor ik steeds meer een buitenbeentje werd. Dat ben ik nu gelukkig niet meer. Ik geef nu zelf ook kickbokstraining aan jonge kinderen. Ik zie veel onzekere kinderen hier binnenkomen, en ik probeer hen zo goed mogelijk te helpen. Want ik weet hoe het voelt om heel onzeker te zijn. Ik kan er nu echt voor iemand zijn, dat is een heel fijn gevoel.”

Helaas is Melanie/Michael niet meer onder ons.

By | 2018-09-26T20:43:53+00:00 september 9th, 2018|Geen categorie|Reacties uitgeschakeld voor Gone But Never Forgotten